بسم ‏اللّه‏ الرحمن الرحیم روز مبارکِ سوم شعبان المعظم، روز پاسدار است و روز تحقق پاسداری از اسلام، از حقیقت، از مکتب الهی؛ روز تولد بزرگْ پاسداری که با خون خود و فرزندان و اصحابش مکتب را زنده کرد. مکتبی که می‏رفت با کجرویهای تفالۀ جاهلیت و برنامه‏‌های حساب شدۀ احیای ملیگرایی و عروبت با شعار «لا خَبَرٌ جاءَ وَلا وَحْیٌ نَزَلْ»[1]محو و نابود شود، و از حکومت عدل اسلامی یک رژیم شاهنشاهی بسازد و اسلام و وحی را به انزوا کشاند؛ که ناگهان شخصیت عظیمی که از عصارۀ وحی الهی تغذیه و در خاندان سید رُسل محمد مصطفی و سید اولیا علی مرتضی، تربیت و در دامن صدیقۀ طاهره، بزرگ شده بود قیام کرد و با فداکاری بی‏نظیر و نهضت الهی خود، واقعۀ بزرگی[2]را به وجود آورد که کاخ ستمکاران را فرو ریخت و مکتب اسلام را نجات بخشید. سلام و صلوات خداوند بر روان پاک آن حضرت و خاندان و اصحابش که ما را از ظل
مت جاهلیت به نور اسلام هدایت فرمود. حال ای ملت اسلام و امت محمد! بر ماست که از امام بزرگمان پیروی کنیم و با فداکاری از انقلاب اسلامی پاسداری کنیم؛ و برای ادامۀ این مکتب عزیز که رهایی مستضعفان جهان و سرکوبی مستکبران است، از هواهای نفسانیه که میراث شیطان است بر حذر باشیم، و توطئۀ دشمنان کشور اسلام را که ایجاد یأس و     سستی است، در نطفه خفه کنیم. و ای پاسداران عزیز! که از متن ملت مسلمان متعهد بپا خاسته‏اید و از انقلاب اسلامی و نهضت مقدس پاسداری کردید و با فداکاری و خونِ پاک برادران جانباز مجاهد خود، انقلاب را به ثمر رساندید و با همت بزرگ خود و ملت غیور و قوای نظامی و انتظامی متعهد، ایران عزیز را از لوث رژیم منحط شاهنشاهی پاک و دست جنایتکار اجانب را از کشور اسلامی قطع کردید، بهوش باشید که دشمن در کمین است و طرفداران شیطان بزرگ و رژیم غاصب، دست اندر کار توطئه.